Σε συλλαλητήριο που θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 16 Μαρτίου, ημέρα συνεδρίασης του Ecofin, στις 6 το απόγευμα στα Προπύλαια καλεί τους δημοσίους υπαλλήλους η ΑΔΕΔΥ και προειδοποιεί ότι ο αγώνας κατά των οικονομικών μέτρων «θα συνεχιστεί με όλες τις μορφές δράσης». Η ΑΔΕΔΥ χαιρέτισε τη μαζική συμμετοχή των εργαζομένων στη γενική απεργία της Πέμπτης, καθώς και τη συμμετοχή στις απεργιακές συγκεντρώσεις, και συγκαλεί εκ νέου την Εκτελεστική της Επιτροπή τη Δευτέρα 15 Μαρτίου 2010 «για να προσδιορίσει τα επόμενα αγωνιστικά βήματα».
Τελικά από ότι φαίνεται το πρόβλημα της πατρίδας μας δεν είναι με ποιόν τρόπο θα συνεχίσει να δανείζεται κεφάλαια από τις αγορές, αλλά πως θα συνεχίσει να δανείζεται για να συντηρήσει ένα παρασιτικό, εν πολλοίς διεφθαρμένο και αντιπαραγωγικό δημόσιο τομέα - κρατικό μηχανισμό, που αντιδρά και διαμαρτύρεται μόνον όταν θίγονται τα προνόμια του, ενώ παρακολουθεί ατάραχος και αδιάφορος, όταν χρεοκοπούν επιχειρήσεις, όταν παραγωγικοί επαγγελματίες χάνουν τα σπίτια τους για λόγους για τους οποίους δεν ευθύνονται, όταν νέα παιδιά, φοιτητές ή και οικογενειάρχες ξενιτεύονται, επειδή η χώρα δεν παράγει τίποτε πια, όταν το κράτος δεν έχει κανένα σχεδιασμό για να δημιουργήσει τη νέα παραγωγική βάση της χώρας, όταν το εκπαιδευτικό σύστημα ωθεί τους φοιτητές, να γίνουν επαγγελματίες συνδικαλιστές.
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του δημοσίου τομέα είναι η αναξιοκρατία και οι πελατειακές σχέσεις πολιτικών και ψηφοφόρων τους. Όταν οι πολιτικοί έβαζαν και συνεχίζουν να βάζουν από τη πίσω πόρτα τον κάθε ανίκανο και τεμπέλη ή προωθούν στα ανώτερα κλιμάκια τους ημετέρους, παρακάμπτοντας κάποιους πιθανόν πιο άξιους και εργατικούς, τότε τι κίνητρο να υπάρχει στους δημοσίους υπαλλήλους για να εργαστούν? Όταν η άρση της μονιμότητας στο δημόσιο αποτελεί casus belli για τη συνδικαλιστική ηγεσία και τους εργαζομένους σε αυτό, τότε για ποια αξιοκρατία μιλάμε? Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν αρκετοί με φιλότιμο και διάθεση προσφοράς στο δημόσιο. Υπάρχουν και μάλιστα πολλοί, αλλά δυστυχώς βυθίζονται, εξαφανίζονται και χάνονται στο τέλμα που έχουν καταδικάσει το δημόσιο οι εκάστοτε κυβερνήσεις και οι διοικήσεις του με την ατολμία και αδιαφορία που χαρακτηρίζει τις πολιτικές τους.
Για να διασωθεί ο δημόσιος τομέας έχει άμεση ανάγκη από ισχυρή πολιτική βούληση, ικανή και αποφασισμένη διοίκηση διατεθειμένη για βαθιές τομές και ρήξη με τους συνδικαλιστές και εξονυχιστική έρευνα για διεφθαρμένους ή και ακατάλληλους υπαλλήλους και παραδειγματική απομάκρυνσή τους και τιμωρία όλων των υπευθύνων, όσο ψηλά κι αν φθάνουν. Αν υπάρξει η πολιτική βούληση για εξυγίανση του δημοσίου και μπει ο επιθεωρητής δημόσιας διοίκησης να ψάξει να βρει τι έφταιξε και τι δεν πήγε καλά, τότε η νέα διοίκηση με τη σίγουρη υποστήριξη του υπάρχοντος υγιούς κομματιού του δημοσίου, θα σπάσει το απόστημα και θα δώσει νέα πνοή και προοπτική. Και να είστε σίγουροι πως αν ο δημόσιος τομέας ξεκινήσει και δουλεύει κανονικά, προσφέροντας πραγματικές υπηρεσίες στον πολίτη, τότε όλοι μαζί θα πούμε πως αξίζει να «βάλουμε πλάτη», πως αξίζει να πληρώσουμε και εμείς τους φόρους και τις εισφορές μας για ένα δημόσιο που ανταποδίδει τη προσφορά και εξυπηρετεί πραγματικά τον Έλληνα πολίτη.
