ΝΕΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ

Η Ελληνική κυβέρνηση «σκοτώνει» την αγορά!

Τελικά, από ότι φαίνεται σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε υπάρχουν πολιτικές ηγεσίες οι οποίες πραγματικά βλέπουν μπροστά και «πονάνε» τον τόπο τους, και πολιτικές ηγεσίες οι οποίες αδιαφορούν για το μέλλον του τόπου τους…Τι εννοώ?

Η νεοεκλεγείσα Βρετανική κυβέρνηση ανακοίνωσε  ότι για να αντιμετωπίσει τη πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση της χώρας, θα προβεί σε μια σειρά περικοπών στις δημόσιες δαπάνες, μεταξύ των οποίων θα είναι και η απόλυση 500.000 δημοσίων υπαλλήλων. Προσέξτε: η Βρετανική κυβέρνηση δεν αυξάνει καθόλου το σκέλος των κρατικών εσόδων, δηλαδή τους  άμεσους φόρους και τον ΦΠΑ και επομένως δεν αυξάνει τον πληθωρισμό που θα σκότωνε την αγορά και τα νοικοκυριά και θα ανακύκλωνε την ύφεση.

Αντίθετα, η νεοεκλεγείσα Ελληνική κυβέρνηση, προτίμησε να σκοτώσει την αγορά και τα νοικοκυριά, αλλά να μην θιγούν καθόλου οι δημόσιες δαπάνες, προκειμένου, αφενός να μην μειωθούν τα προνόμια της κρατικοδίαιτης άρχουσας τάξης και αφετέρου να μην θιγεί ο σκληρός πυρήνας της εκλογικής πελατείας του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος, που είναι ο δημόσιος τομέας.

Η Βρετανική πολιτική ηγεσία (εκεί δηλαδή που υπάρχουν πραγματικοί πολιτικοί) δεν προσφεύγει σε κανένα ΔΝΤ και σε καμία Τροϊκα, ούτε παραχωρεί καμία εθνική κυριαρχία σε ξένα κέντρα λήψης αποφάσεων, αλλά προτιμά να αντιμετωπίσει μόνη της, η ίδια η βρετανική κοινωνία τα οικονομικά της προβλήματα, ακόμα και αν χρειαστεί να μην διατεθεί ούτε μια λίρα για δημόσια δαπάνη.

Αντίθετα, η δική μας πολιτική ηγεσία, αντί να πάρει γενναία μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης με…. τις δικές μας δυνάμεις, μαθημένη στα έτοιμα δανεικά και στην πολιτική ζωή της διαπλοκής και του ρουσφετιού, προτίμησε να παραδώσει την εθνική κυριαρχία στην τρόικα, προτίμησε να υποθηκεύσει τη δημόσια περιουσία, προτίμησε να υπαγάγει τις διαφορές με τους δανειστές σε ξένο δίκαιο και ξένα δικαστήρια και προτίμησε να εξαθλιώσει και να απομυζήσει οικονομικά το λαό, προκειμένου να πληρωθούν οι ξένοι δανειστές και ταυτόχρονα να γλιτώσει το εδώ κρατικοδίαιτο πολιτικοοικονομικό σύστημα. Έφτασε δε στο σημείο να επιλέξει για τον εαυτό της το ρόλο του τοποτηρητή μεσάζοντα μεταξύ της «ξένης κυριαρχίας» και του ελληνικού λαού, αρκεί να περιορίσει το πολιτικό κόστος και να μην χάσει την εξουσία.

Έτσι είναι αυτά τα πράγματα….Εμείς εδώ στην Ελλάδα έχουμε προοδευτική και δημοκρατική πολιτική ηγεσία, ενώ η Μεγάλη Βρετανία είναι η γενέτειρα του συντηρητισμού. Συνειδητοποιείστε αυτή τη διαφορά πολιτικών ηγεσιών και πολιτικής νοοτροπίας και θα αντιληφτείτε αμέσως γιατί οδεύουμε ολοταχώς προς τον γκρεμό ως λαός και ως έθνος….

 

Άμεση αλλαγή πολιτικής

Δυστυχώς η κυβέρνηση επιχειρεί και πάλι με λανθασμένο τρόπο να πετύχει τους όρους του Μνημονίου. Με το προσχέδιο του νέου προϋπολογισμού προδιαγράφεται μια νέα χρονιά λιτότητας και ύφεσης, η οποία στηρίζεται στην άντληση εσόδων μόνο από τους έμμεσους φόρους και τις έκτακτες εισφορές αλλά και στην απαράδεκτη και αντι-αναπτυξιακή περικοπή δαπανών κυρίως από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων.  Δυστυχώς, επιμένει να κινείται προς τη λάθος κατεύθυνση. Επιμένει να καταρρακώνει τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας, να τον επιβαρύνει με μια σειρά από νέες και έκτακτες φορολογήσεις, να τον οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη συρρίκνωση και ύφεση. Εξακολουθεί να εφαρμόζει μια εχθρική πολιτική, την ώρα που θα έπρεπε να στηρίζει τον ιδιωτικό τομέα, επιβάλλοντας λιγότερους φόρους, προκειμένου να μπορέσει να ανακάμψει και να συμβάλει στην αύξηση των δημοσίων εσόδων.

Δυστυχώς, η κυβέρνηση επιμένει να αυξάνει τους φόρους για αυτούς που δεν μπορούν να κρύψουν τίποτα από την εφορία, ενώ συνεχίζει να αδυνατεί να συλλέξει τα δισ. ευρώ έσοδα που χάνονται εξαιτίας της φοροδιαφυγής. Επιμένει να μειώνει το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, ενώ θα έπρεπε να το αυξάνει, προκειμένου να στηρίξει την ανάπτυξη και κατά συνέπεια τα δημόσια έσοδα. Επιμένει στην έκτακτη φορολόγηση των κερδοφόρων επιχειρήσεων, την ίδια στιγμή που κάνει διεθνή σταυροφορία για την προσέλκυση επενδύσεων. Πείτε μου σας παρακαλώ, ποιος σοβαρός ξένος επενδυτής θα έρθει σε μια χώρα που επιβάλλει συνεχώς έκτακτους φόρους στις επιχειρήσεις και κατέχει τη δεύτερη θέση μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ στις εργοδοτικές εισφορές για το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης?

Η αλλαγή της πολιτικής της κυβέρνησης, είναι πλέον μονόδρομος. Εάν δεν τονωθεί ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας, η Ελλάδα δε θα μπορέσει ούτε τα δημόσια έσοδα να αυξήσει, ούτε να πετύχει τους δημοσιονομικούς στόχους που έχει θέσει. Εάν δεν υπάρξει άμεση αλλαγή πολιτικής, η Ελλάδα δε θα καταφέρει να ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις της και οι θυσίες που ζητά σήμερα η κυβέρνηση από τους πολίτες, θα παραμείνουν – ως συνήθως – χωρίς αντίκρισμα.

Αντιπολιτευόμενοι, συμπολιτευόμενοι... και η πραγματικότητα.

Αυτό που συμβαίνει με τους πολιτικούς αυτής της χώρας είναι πραγματικά εντυπωσιακό και ταυτόχρονα πολύ λυπηρό. Από τις πράξεις τους και τα λεγόμενα τους καταλαβαίνει κανείς, πολύ εύκολα, πως αυτοσκοπός τους είναι η αναρρίχηση στην εξουσία με κάθε τρόπο – ακόμα και αν με τις πράξεις τους πλήττουν την ίδια τους τη χώρα. Να σας δώσω ορισμένα παραδείγματα για να καταλάβετε για τι ανθρώπους μιλάμε… Ο νυν πρωθυπουργός μας έλεγε πριν ένα χρόνο πως λεφτά υπάρχουν. Βεβαίως και υπάρχουν λεφτά, αλλά αυτά βρίσκονται σε άλλη χώρα – όχι στην Ελλάδα. Ο νυν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης μας λέει σήμερα πως σε ένα χρόνο μπορεί να μηδενίσει το έλλειμμα! Πώς? Κανείς δεν γνωρίζει πως? Ίσως με έναν μαγικό τρόπο που μόνο αυτός γνωρίζει. Ίσως, πάλι, με τον ίδιο μαγικό τρόπο που το 2009 η τότε κυβέρνηση εμφάνιζε το έλλειμμα στο 6% του ΑΕΠ αντί του 15% που τελικά φαίνεται να καταλήγει, ύστερα από εκτεταμένους ελέγχους της Ε.Ε. Αυτοί, λοιπόν, οι «μάγοι» κριτικάρουν για τα πάντα τους αντιπάλους τους, σαν να πρόκειται για κάποιους άλλους και όχι αυτούς που κυβερνούσαν την χώρα μόλις πριν από ένα χρόνο!!! Από την άλλη, οι νυν κυβερνώντες μέχρι πριν 10 μήνες μίλαγαν για επανακρατικοποίηση του ΟΛΠ της Cosco, του ΟΤΕ και της Ολυμπιακής, ενώ, σήμερα, καμαρώνουν για τους Κινέζους της Coscο και τους Άραβες επενδυτές τους οποίους πρώτη η προηγούμενη κυβέρνηση είχε προσεγγίσει!!! Για να μην αναφερθώ στις αντιδράσεις του κ. Παπανδρέου όταν, βρισκόμενος στην αντιπολίτευση, είχε κατέβει στο λιμάνι να διαδηλώσει μαζί με τους λιμενεργάτες κατά της υπογραφής της σύμβασης παραχώρησης με την Cosco από την προηγούμενη κυβέρνηση. Ας πάμε τώρα στην υπόλοιπη αντιπολίτευση, όπου η κατάσταση έχει ξεφύγει προ πολλού των ορίων της κοινής λογικής. Το ΚΚΕ ζητάει πάνω 1.100 ευρώ επίδομα ανεργίας, επ’ αόριστων πλήρη ασφαλιστική κάλυψη, 50% μείωση στα τιμολόγια της ΔΕΗ και διάφορες άλλες δωρεάν κοινωνικές παροχές... Με 1.100 ευρώ επίδομα ανεργίας επ’ αόριστων δεν ξέρω πολλούς, όχι απλά σε αυτή τη χώρα, αλλά σε αυτό τον πλανήτη που θα ξαναέψαχναν για δουλειά στον αιώνα τον άπαντα! Ο Συνασπισμός, από την άλλη, έχει αναλάβει την υπεράσπιση του κλάδου των σιδηροδρομικών και των αστικών συγκοινωνιών. Ο ΟΣΕ έχει φορτώσει το δημόσιο χρέος με 10 δισ. ευρώ. Δηλαδή, 1.000 ευρώ κατά κεφαλήν χρέος σε κάθε Έλληνα. Παρόλα αυτά, ο Συνασπισμός απαιτεί (!) να μην απολυθεί κανένας εργαζόμενος από τον ΟΣΕ, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στην οικονομία. Είναι, λοιπόν, φανερό ότι αντιπολιτευόμενοι και συμπολιτευόμενοι έχουν χάσει την επαφή με την πραγματικότητα. Ο καθένας έχει ένα «κοπάδι» ψηφοφόρων - πελατών και προσπαθεί να λέει ότι του κατέβει προκειμένου να το κρατήσει πίσω του...Δυστυχώς, όμως, αυτή η προσπάθεια των πολιτικών να ελέγξουν το «κοπάδι», μας έχει οδηγήσει στη σημερινή τραγική κατάσταση. Έτσι, δημιουργήθηκε ο υπέρογκος δημόσιος τομέας με τις υπέρογκες αμοιβές του. Αν δεν μειωθούν δραστικά οι δαπάνες του δημοσίου, συμπεριλαμβανομένου και του κόστους μισθοδοσίας, έξοδος από το τούνελ δεν διαφαίνεται. Αντ’αυτού, η κυβέρνηση επέλεξε την μέθοδο της μικρής μείωσης του μισθού όλων των δημοσίων υπαλλήλων, με αποτέλεσμα να οδηγήσει σε συμπεριφορά λευκής απεργίας και τους ελάχιστους που προσπαθούσαν να δουλέψουν στο δημόσιο. Η λύση, όμως, είναι πολύ απλή: αν θέλει η κυβέρνηση να «πείσει» και τους υπόλοιπους δημόσιους υπαλλήλους να εργαστούν θα πρέπει να άρει την μονιμότητα. Άμεσα. Προς το παρόν, όμως, προσπαθεί να αντιμετωπίσει το δημοσιονομικό πρόβλημα αυξάνοντας τους φόρους. Παρά τις τεράστιες αυξήσεις των φόρων, μέχρι στιγμής δεν έχει καταφέρει να αυξήσει τα έσοδα. Αυτό ήταν αναμενόμενο για όλους τους λογικά σκεπτόμενους ανθρώπους, εκτός φυσικά της κυβέρνησης... Αυτό που πρέπει να καταλάβουν οι εκάστοτε κυβερνώντες και πολιτικοί σε αυτόν τον τόπο - ή κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν - είναι πως η έξοδος από την κρίση, που οι ίδιοι δημιούργησαν, δεν θα επιτευχθεί εάν δεν μειωθούν οι δραστικά οι δαπάνες του δημοσίου. Αλλά επειδή αυτό αφορά την πελατεία των ίδιων των κομμάτων, άπαντες «σφυρίζουν» αδιάφορα…. Οι αμοιβές στο δημόσιο τομέα είναι 40% υψηλότερες από τον ιδιωτικό, σύμφωνα με έρευνα που ήρθε πρόσφατα στη δημοσιότητα. Γιατί να θέλει κάποιος να δουλέψει στον ιδιωτικό τομέα όταν στο δημόσιο αμείβεται περισσότερο και χωρίς άγχος? Από την άλλη, χωρίς ιδιωτικό τομέα, ποιος θα πληρώνει τους φόρους για να ζήσει ο δημόσιος τομέας? Δεν απαιτεί ιδιαίτερη εξυπνάδα για να καταλάβει κάποιος ότι αν δεν αντιστραφούν οι αναλογίες μισθοδοσίας μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα δεν θα υπάρξει ποτέ έξοδος από την κρίση που μας οδήγησε το μεταπολιτευτικό χρεοκοπημένο μοντέλο διακυβέρνησης. Επειδή, λοιπόν, οι πολιτικοί μας δεν τολμούν και δεν θέλουν να πράξουν το αυτονόητο, θα το κάνουν οι ίδιες οι συνθήκες στις οποίες μας ανάγκασαν να ζήσουμε. Από την στιγμή που δηλώσαμε αδυναμία και καταφύγαμε στην Τρόικα, οι εξελίξεις έχουν επιταχυνθεί….και από τη στιγμή που ζούμε με δανεικά και κανείς δεν μας δανείζει, είναι θέμα χρόνου να βρούμε τη λύση...

Το νομοθετικό πλαίσιο για τις μεγάλες ξένες επενδύσεις

 Δυστυχώς, το νομοθετικό πλαίσιο για τις μεγάλες ξένες επενδύσεις που θα υπαχθούν στο πρόγραμμα fast track προκαλεί, ήδη, μεγάλο προβληματισμό. Και αυτό γιατί από τη μία πλευρά οι ενδιαφερόμενοι ξένοι και Έλληνες μεγαλο-επενδυτές μπορούν να εξασφαλίσουν ένα ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς, ενώ από την άλλη πλευρά ο ιδιωτικός τομέας έχει ισοπεδωθεί φορολογικά από τα μέτρα της κυβέρνησης με αποτέλεσμα να έχει αρχίσει ήδη η μετεγκατάσταση ελληνικών συμφερόντων επιχειρήσεων στο εξωτερικό. Μέσω του προγράμματος fast track οι μεγαλο-επενδυτές μπορούν να απαλλαγούν από περιβαλλοντικούς, πολεοδομικούς και χίλιους άλλους περιορισμούς, οι οποίοι στέκονται εμπόδιο σε επενδύσεις που δεν έχουν ενισχυμένη προστασία και ειδικά προνόμια, όπως αυτό του fast track. Έτσι όμως, δημιουργούνται δύο κατηγορίες επενδυτών, οι ξένοι, που έχουν στη διάθεσή τους μεγάλα κεφάλαια και την απεριόριστη κατανόηση των κυβερνητικών παραγόντων, και οι Έλληνες, με πιο περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες και ένα εξαιρετικά αυστηρό έως αντιπαραγωγικό επενδυτικό καθεστώς.

Έτσι, λοιπόν, με το νέο νομοθετικό πλαίσιο θα ολοκληρώνονται γρήγορα οι επενδύσεις παρακάμπτοντας τις όποιες αντιρρήσεις υπάρχουν κατά την πορεία υλοποίησης των επενδύσεων αυτών. Στη συνέχεια, και όταν έχει ολοκληρωθεί η επένδυση, θα μπορεί να υπάρχει αποζημίωση των θιγομένων μερών βάσει δικαστικών αποφάσεων, που, όμως, θα είναι μεταγενέστερες και δεν θα δεσμεύουν την πραγματοποίηση της επένδυσης. Με αυτό τον τρόπο υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να δημιουργηθεί η τέλεια μηχανή λεηλασίας του δημόσιου συμφέροντος και του δημόσιου πλούτου. Οι μεγάλοι επενδυτές θα εξυπηρετούνται σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος και το ελληνικό Δημόσιο - δηλαδή οι φορολογούμενοι πολίτες - θα αποζημιώνει όσους έχουν προσφύγει εναντίον των επενδυτικών σχεδίων και έχουν δικαιωθεί με δικαστική απόφαση.

Τα πράγματα όμως είναι πολύ πιο απλά. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να υπάρχει διάκριση στο πορτοφόλι του εν δυνάμει επενδυτή. Για να προσελκύσει νέες επενδύσεις, από το εξωτερικό και το εσωτερικό, η κυβέρνηση πρέπει να επιβάλει νέους κανόνες, που θα ισχύουν για όλους, χωρίς εξαίρεση. Έχει την υποχρέωση να μειώσει άμεσα τους φορολογικούς συντελεστές και  να περιορίσει τη διαφθορά και τη γραφειοκρατία στο δημόσιο τομέα και ειδικά στο επίπεδο της αυτοδιοίκησης. Επίσης καλό θα ήταν να οριστεί ένας διαφορετικός τρόπος παρέμβασης των αρμόδιων τμημάτων του Συμβουλίου Επικρατείας, το οποίο, πολλές φορές, αντί να γνωμοδοτεί, νομοθετεί. Τέλος, θα έπρεπε να αλλάξει και το πλαίσιο στο οποίο ο κάθε πολίτης της χώρας αυτής έχει το δικαίωμα να προσφύγει στο ΣτΕ και να «μπλοκάρει» μια επένδυση. Αυτό που πρέπει να εφαρμοστεί και στην Ελλάδα είναι αυτό που συμβαίνει και σε άλλες χώρες, όπου όποιος θέλει να προσφύγει στο αντίστοιχο ανώτατο διοικητικό δικαστήριο ενάντια μια επένδυσης, καλείται να καταβάλει ένα σημαντικό ποσό, ως εγγύηση, για την εκδίκαση της προσφυγής. Με αυτόν τον τρόπο θα πάψουν να υπάρχουν τα γνωστά φαινόμενα όπου μια ομάδα ανθρώπων έχει τη δυνατότητα να «μπλοκάρει» επενδύσεις εκατομμυρίων ευρώ, επειδή κατά την άποψη τους θίγεται η χλωρίδα και η πανίδα της γύρω περιοχής.

Με άλλα λόγια, επί 12 μήνες ο κ. Παπανδρέου και οι συνεργάτες του δεν έκαναν τίποτα για να βελτιώσουν το επενδυτικό περιβάλλον στη χώρα μας και σήμερα  ανακαλύπτουν το πρόβλημα που οι ίδιοι χειροτέρεψαν, προτείνοντας «γρήγορες λύσεις» που ευνοούν τη διαπλοκή και τη συναλλαγή των ανώτατων κυβερνητικών παραγόντων με μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα. Η λύση είναι όμως απλή και περιγράφεται παραπάνω……

Το κράτος ως συνέταιρος «στην τσέπη» των επιχειρήσεων

Οι συνθήκες και το περιβάλλον μέσα στο οποίο καλούνται να δραστηριοποιηθούν οι επιχειρήσεις στη χώρα μας είναι τουλάχιστον αρνητικές – αν όχι εχθρικές. Από τη μία η κυβέρνηση μιλάει και υπόσχεται για επενδύσεις και ανάπτυξη, και από την άλλη με τα μέτρα που λαμβάνει και εφαρμόζει, δυστυχώς, καταφέρνει το αντίθετο. Η αγορά δυσκολεύεται να τα φέρει βόλτα και είναι πολλές οι επιχειρήσεις οι οποίες δραστηριοποιούνται στον ελλαδικό χώρο που αναγκάζονται  είτε να περιορίσουν τις δραστηριότητές τους, είτε να μετακομίσουν εκτός Ελλάδος. Αυτό συμβαίνει όχι μόνο λόγω της εφαρμογής του μνημονίου και της ύφεσης που βιώνουμε, αλλά κυρίως λόγω του διωγμού που υφίστανται από το ίδιο το κράτος. Κανένα μνημόνιο δεν αναφέρει ότι ο συντελεστής φορολόγησης των διανεμόμενων κερδών των επιχειρήσεων πρέπει να είναι 45%, όταν στις γειτονικές μας χώρες είναι μόλις 10%. Αυτό είναι καθαρή επιλογή της κυβέρνησης.

Το θέμα όμως είναι πως η κυβέρνηση δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται τη ζημιά που κάνει στην οικονομία με την αντι-επιχειρηματική της πολιτική. Έτσι, εκτός από την απίστευτη γραφειοκρατία την οποία υποχρεώνονται καθημερινά να υπηρετήσουν οι επιχειρήσεις, τώρα, με τα φορολογικά μέτρα της κυβέρνησης, υφίστανται και φορολογικό διωγμό. Σε ποια άλλη ανεπτυγμένη χώρα οι επιχειρήσεις υπόκεινται σε αναδρομική φορολογία για τα κέρδη που πραγματοποίησαν κατά την προηγουμένη χρήση, ανεξαρτήτως εάν κατά την τρέχουσα χρήση παρουσιάζουν κέρδη ή ζημιές? Σε καμία. Εάν αυτός είναι ο τρόπος για να καλλιεργηθεί επενδυτική σταθερότητα, τότε η κυβέρνηση θα πρέπει να μας εξηγήσει το σκεπτικό της καλύτερα.  

Η ιδιωτική επιχειρηματική πρωτοβουλία διώκεται κατά συρροή από τις αποφάσεις της κυβέρνησης. Έχουμε φτάσει σε σημείο οι επιχειρήσεις να αντιμετωπίζονται, πλέον, ως «εχθροί» της κοινωνίας και να «τιμωρούνται» μέσω των φόρων διότι δημιουργούν πλούτο. Έχουμε φτάσει στο σημείο όπου το κράτος είναι στην ουσία συνέταιρος «στην τσέπη» των επιχειρήσεων. Τέτοιου είδους αντιλήψεις, οι οποίες ενοχοποιούν το κέρδος, έχουν δημιουργήσει ένα κλίμα ανασφάλειας στην επιχειρηματική και επενδυτική κοινότητα της χώρας, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται τάσεις φυγής αρκετών επιχειρήσεων προς το εξωτερικό. Δεν είναι κρίμα την ώρα που έρχονται να επενδύσουν στη χώρα μας επενδυτές από την Κίνα και το Κατάρ, να φεύγουν οι Έλληνες?

Προϋπολογισμός οικονομικής απελπισίας

Το προσχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού προκαλεί δικαιολογημένο προβληματισμό. H κυβέρνηση έχει υπολογίσει για το 2011 νέα υποχώρηση του ΑΕΠ, κατά 2,6%. Το 2009 είχαμε μια πτώση της τάξης του 2%, το 2010 η υποχώρηση του ΑΕΠ μπορεί να φτάσει και το 4%, ενώ η συνέχεια θα είναι δύσκολη και το 2011. Θα έχουμε βιώσει δηλαδή έως τα τέλη του 2011 μία τριετία βαθιάς ύφεσης της ελληνικής οικονομίας, που θα οδηγήσει σε συνολική πτώση του ΑΕΠ κατά περίπου 9%. Και να ήταν μόνο αυτό? Ο κατήφορος της οικονομίας συνεχίζεται με την αύξηση των τοκοχρεωλυτικών υποχρεώσεών μας και του χρέους του ελληνικού δημοσίου.

Πιο συγκεκριμένα, οι δαπάνες για τόκους θα αυξηθούν το 2011 κατά περίπου 20% σε σχέση με το 2010 και θα φτάσουν στα 15,8 δισεκατομμύρια ευρώ. Σε ότι αφορά το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης, το οποίο η κυβέρνηση παρέλαβε στα 280 δισ. ευρώ, αναμένεται να διαμορφωθεί στα 357,5 δισ. ευρώ στα τέλη του 2011. Ο πρωθυπουργός, ο οποίος κατηγορούσε την προηγουμένη κυβέρνηση ότι αύξησε το δανεισμό του ελληνικού δημοσίου κατά 80 δισ. ευρώ στη διάρκεια της διακυβέρνησης της, θα έχει καταφέρει να πετύχει ισόποση αύξηση του δημόσιου χρέους σε διάστημα μόλις 2 ετών.  Αυτός ο συνδυασμός της μεγάλης αύξησης του δημόσιου χρέους και της μεγάλης και διαρκούς πτώσης του ΑΕΠ αναπόφευκτα οδηγεί στην εκτίναξη του χρέους του ελληνικού δημοσίου ως ποσοστού επί του ΑΕΠ. Η κυβέρνηση το παρέλαβε στο 115% του ΑΕΠ, σήμερα βρίσκεται ήδη στο 130% του ΑΕΠ και, σύμφωνα με τις προβλέψεις του προσχεδίου του κρατικού προϋπολογισμού του 2011, θα φτάσει στα τέλη του 2011 στο 154% του ΑΕΠ!

Δυστυχώς, η οικονομική πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση απαιτεί οδυνηρές θυσίες χωρίς, όμως, να δημιουργεί ελπίδες. Έτσι εργαζόμενοι, άνεργοι και συνταξιούχοι βλέπουν το βιοτικό τους επίπεδο να πέφτει χωρίς να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για μια σταδιακή ανάκαμψη της οικονομίας και μια επιτυχή διαχείριση του δημόσιου χρέους. Το χειρότερο είναι ότι με την οικονομική πολιτική που ακολουθείται οδηγούνται στο περιθώριο και στον αφανισμό ολόκληροι κλάδοι της ελληνικής οικονομίας, όπως η οικοδομή π.χ., χωρίς να διαφαίνεται αυτή τη στιγμή ότι υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες για τη δημιουργική επανεκκίνησή τους.

Όλα αυτά τα «ωραία» που συμβαίνουν στη χώρα μας, έχουν αρχίσει και προκαλούν την υπομονή της κοινωνίας και για την πολιτική που εφαρμόζεται αλλά και για το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του. Τι σημαίνει αυτό? Αυτό σημαίνει ότι, όταν το 2012 ή το 2013 ζητηθούν από τον ελληνικό λαό άλλα 3-5 χρόνια σκληρής λιτότητας ώστε να επιστρέψει η οικονομία στα επίπεδα του 2008, τότε οι αντιδράσεις των πολιτών θα είναι απρόβλεπτες.

 

Στον κατήφορο που προδιαγράφει η «ανταγωνιστικότητα»

Δυστυχώς, η κατάσταση της οικονομίας είναι πλέον εξαιρετικά σοβαρή και οι αποφάσεις που πρέπει να ληφθούν είναι επείγουσες. Τα δεδομένα συνεχώς επιδεινώνονται. Παρά τη φορολογική επιδρομή, τους τελευταίους ένδεκα μήνες, η συγκέντρωση των δημοσίων εσόδων δεν έχει πιάσει τους στόχους που υπολόγιζε το υπουργείο οικονομικών. Η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων και υπηρεσιών συνεχώς μειώνεται και στην αγορά οι πληθωριστικές τάσεις γίνονται ολοένα πιο έντονες και τα περιθώρια ρευστότητας είναι πλέον μηδαμινά. Οι τράπεζες έχουν εδώ και καιρό κλείσει την στρόφιγγα του δανεισμού και οι επιχειρήσεις πλέον ασφυκτιούν.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η προσπάθεια για την προσέλκυση επενδύσεων συνεχίζεται χωρίς όμως να έχει γίνει αντιληπτό από την κυβέρνηση ότι σε γειτονικές χώρες οι επιχειρήσεις καλούνται να καταβάλλουν μόνο το 10% για φόρους και βέβαια οι εργοδοτικές εισφορές δεν κατατάσσονται στη δεύτερη υψηλότερη θέση μεταξύ των χωρών-μελών του ΟΟΣΑ, όπως ισχύει στην Ελλάδα. Επίσης, σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, η ανεργία ανήλθε στο 11,8% για το δεύτερο τρίμηνο του 2010 συγκριτικά με 8,9% του αντιστοίχου τριμήνου για το 2009.

Όσο αφορά τις υπόλοιπες μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα επιφέρουν άνοιγμα της αγοράς, επενδύσεις και νέες θέσεις εργασίας, ούτε λόγος δεν γίνεται. Η δημοσιονομική λιτότητα που μας έχει επιβληθεί από την κυβέρνηση έχει προκαλέσει τεράστια προβλήματα στην αγορά. Και ενώ ο καιρός περνάει…και χάνεται πολύτιμος χρόνος, η κυβέρνηση έκανε ανασχηματισμό και πήρε μέτρα-ασπιρίνες, χωρίς όμως να καταφέρει να αναστρέψει το άσχημο κλίμα στην οικονομία. Εάν ισχύει το ρητό ότι «η οικονομία είναι πάνω από όλα ψυχολογία», τότε αυτή - η ψυχολογία - έχει καταποντιστεί, εδώ και καιρό.

Δυσμενείς οι προοπτικές προσέλκυσης ξένων επενδύσεων στην Ελλάδα

Ακόμα και οι πρωτοετείς φοιτητές των οικονομικών πανεπιστημίων γνωρίζουν πως κάθε μία μονάδα αύξησης του ρυθμού ανάπτυξης της οικονομίας, επιφέρει μείωση του ελλείμματος κατά τουλάχιστον δύο μονάδες.

Ελπίζουμε να το γνωρίζουν αυτό στην κυβέρνηση. Το θέμα είναι όμως τι πράττει η κυβέρνηση για να δημιουργήσει ικανοποιητικούς ρυθμούς ανάπτυξης? Δυστυχώς πολύ λίγα, παρότι εξαγγέλλει πολλά. Αυτά τα λίγα προκαλούν συχνά σύγχυση αντί να δίνουν «ελπίδες» στην οικονομία και στην αγορά. Αυτό το περίφημο νομοσχέδιο «Fast track», του αρμοδίου επί των επενδύσεων υπουργού, αποδεικνύεται πως αποτελεί μία προσαρμογή στις νέες συνθήκες του νομοσχεδίου που είχε ψηφισθεί επί κυβέρνησης ΝΔ, αλλά ουδέποτε εφαρμόστηκε – άλλη μια απόδειξη της ασυνέχειας και ασυνέπειας του ελληνικού κράτους - που δρα αποτρεπτικά έναντι οιουδήποτε υποψήφιου ξένου επενδυτή. Αυτό, λοιπόν, το νομοσχέδιο, έτσι όπως έχει παρουσιασθεί, απευθύνεται σε επενδύσεις άνω των € 200 εκ., δηλαδή σε 3-4 μεγάλες επενδύσεις το χρόνο – στην καλύτερη περίπτωση.

Ίσως και λιγότερες. Ίσως, όμως, και καμία εάν δεν ληφθούν παράλληλα μέτρα για τον εξορθολογισμό και τη σταθεροποίηση του φορολογικού καθεστώτος. Γιατί να μην συμπεριληφθούν στο νομοσχέδιο αυτό ή σε αντίστοιχο και επενδύσεις χαμηλότερου προϋπολογισμού? Γιατί οι επενδυτές μικρότερου βεληνεκούς να αναγκαστούν να αντιμετωπίσουν το ελληνικό «τέρας» της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς του δημόσιου τομέα? Και αναρωτιέται κανείς, γιατί, για παράδειγμα, την ώρα που ελληνικές επιχειρήσεις και κεφάλαια μεταναστεύουν σε φορολογικά ευνοϊκότερες χώρες (Βουλγαρία, Τουρκία, Κύπρος κ.ά.), κάποιες ξένες να έρθουν να επενδύσουν την Ελλάδα?

Γιατί να έρθουν να επενδύσουν στην Ελλάδα ξένοι επενδυτές όταν βλέπουν την ALDI, τον γερμανικό κολοσσό στα καταστήματα τροφίμων, να κλείνει τη θυγατρική της λόγω των καθυστερήσεων, των δυσκολιών και των «ιδιαίτερων συνθηκών» που επικρατούν στην αγορά? Από την άλλη, πώς να εκπέμψει εμπιστοσύνη σε υποψήφιους επενδυτές η κυβέρνηση όταν πληροφορούνται πως ο μεν υπουργός Οικονομικών κάνει road show στο Λονδίνο, ενώ ο υπουργός Επενδύσεων και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης προΐστανται αμφότεροι επιτροπών με περίπου το ίδιο αντικείμενο, υπονομεύοντας, εν τέλει, τον κοινό στόχο?

Κύριοι της κυβέρνησης καταλάβετε το επιτέλους, πως δεν αρκούν πια οι καλές προθέσεις και οι εξαγγελίες. Εκείνο που προέχει είναι η αποτελεσματικότητα, η συνέπεια και η συνέχεια. Αυτό είναι το μεγαλύτερο ζητούμενο από τους εν δυνάμει επενδυτές. Αυτό είναι και το ζητούμενο από την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό.

Ανεργία και οικονομική πολιτική

Δυστυχώς, εφιαλτικές διαστάσεις παίρνουν οι προβλέψεις για την εκτίναξη της ανεργίας στο 14,5% το 2011 και στο 15% το 2012 από 11,6% φέτος. Αυτές οι προβλέψεις - αποτέλεσμα της βαθιάς ύφεσης - περιλαμβάνονται στο προσχέδιο του νέου κρατικού προϋπολογισμού. Δηλαδή, εάν συνυπολογισθεί και η λεγόμενη κρυφή ανεργία, ο αριθμός των ανέργων θα ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο...

 

Στην κρισιμότατη αυτή συγκυρία που βρισκόμαστε ως χώρα, θα περίμενε κανείς ότι η κυβέρνηση θα ενίσχυε τις δημόσιες επενδύσεις. Δυστυχώς, όμως συμβαίνει το αντίθετο γιατί όπως προκύπτει από τον υπό ψήφιση προϋπολογισμό, το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων θα είναι και το 2011 μειωμένο, καθώς περικόπτονται δαπάνες 300 εκατ. ευρώ με τις οποίες θα χρηματοδοτούνταν έργα που είναι εκτός του E.Σ.Π.A. Αξίζει να σημειωθεί πως και το φετινό πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων κινδυνεύει να περικοπεί εκ νέου κατά 300 - 500 εκατ. προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος για τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος.

Αυτή η στρατηγική της κυβέρνησης είναι λανθασμένη και από πολιτικής αλλά και από οικονομικής απόψεως. Σε τέτοια περίοδο κρίσης, η αύξηση των δαπανών του κράτους για επενδύσεις σε τομείς που συμβάλλουν αποφασιστικά στην ενίσχυση της παραγωγικής διαδικασίας, των ρυθμών ανάπτυξης αλλά και της απασχόλησης θα έδινε πραγματικές ανάσες και αισιοδοξία στην δοκιμαζόμενη οικονομία. Όμως, χωρίς δημόσιες επενδύσεις και ενώ ο ιδιωτικός τομέας δέχεται το ένα πλήγμα μετά το άλλο από την έλλειψη ρευστότητας, από τη μείωση των πωλήσεων ως αποτέλεσμα της συρρίκνωσης του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών, η επανεκκίνηση της οικονομίας και η επαναφορά της σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης απομακρύνεται χρονικά και όταν αυτή συμβεί, θα συμβεί κάτω από δυσμενέστερες συνθήκες.

Τι πρέπει, λοιπόν, να πράξει η κυβέρνηση? H κυβέρνηση πρέπει να σταθμίσει εκ νέου το μείγμα της οικονομικής πολιτικής και τα εργαλεία επίτευξης της δημοσιονομικής εξυγίανσης. H δημοσιονομική ισορροπία δεν μπορεί να επιτευχθεί πλέον σε βάρος της ιδιωτικής οικονομίας, και κατά συνέπεια, σε βάρος της ανάπτυξης. Οι προσπάθειες της κυβέρνησης πρέπει να επικεντρωθούν και να ενταθούν με στόχο την περαιτέρω μείωση της αλόγιστης σπατάλης του δημοσίου τομέα. Αυτό πρέπει να συμβεί άμεσα και χωρίς να λογαριάζονται οι επιπτώσεις από μια τέτοιου τύπου πολιτική. Τέλος, ο σημαντικότερος στόχος της κυβέρνησης πρέπει να είναι η επίσπευση όλων των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που τόσο πολύ έχει ανάγκη η χώρα μας για να μπορέσει επιτέλους να αλλάξει σελίδα. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα…

Δήλωση Φ. Κουβέλη για πολιτικές ΠΑΣΟΚ και ΝΔ περί την Οικονομία

Ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φ. Κουβέλης, με σημερινή του δήλωση επικρίνει το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ για την πολιτική τους στην Οικονομία και καλεί και τα δύο κόμματα να αναλάβουν τις ευθύνες τους για τη σημερινή κατάσταση.

Παράλληλα, ο κ. Κουβέλης καλεί τα δύο μεγάλα κόμματα να μην χρησιμοποιούν ως άλλοθι τις εξεταστικές επιτροπές. Ειδικότερα ο κ. Κουβέλης, αναφερόμενος στη συζήτηση για την συγκρότηση εξεταστικής επιτροπής της βουλής για την Οικονομία, δήλωσε:

«Είναι δεδομένες οι τεράστιες πολιτικές ευθύνες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ για τα αδιέξοδα της ελληνικής οικονομίας, όπως και οι ευθύνες τους για την κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας. Είναι απαράδεκτο οι εξεταστικές επιτροπές να λειτουργούν ως άλλοθι. Τα δύο μεγάλα κόμματα ας αφήσουν τους καυγάδες και ας αναλάβουν τις ευθύνες τους. Χρειάζονται προοπτικές διεξόδου από τα αδιέξοδα, που συσσώρευσε στον τόπο η πολιτική της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ».